Başlangıçta kainat Âdem’di. İnsana benziyordu Adem. Etrafına bakındı, kendinden başka bir şey göremedi. Söylediği ilk söz şu oldu: Yalnız ben varım. Böylece ben kelimesi doğdu. Bunun içindir ki birine “kim o?” diye seslendiğimiz zaman “Ben’im” der, sonra adını söyler. Âdem korktu, yalnız kalınca korkmam bundandır. Âdem: “mademki yalnız Ben varım, kimden, neden korkacağım?” diye düşündü. Öyle ya! Niçin korkacaktı. Ama keyifli değildi Âdem. Bunun içindir ki yalnızlıktan hoşlanmam.

Âdem ikileşmek istedi. Hem kadındı, hem erkek. İkiye bölündü. İlk karı-koca çıktı meydana. Kendimi yarım hissetmem, benim sana, senin bana ihtiyaç duymamız bundandır. Erkek Âdem’le dişi Âdem’in birleşmesinden biz insanlar dünyaya geldik. Sonra binbir kalıba girdi Âdem: hayvan oldu, bitki oldu. Ben de ondan fışkırdım, Sen de.